พรสวรรค์ ทำให้เกิดพรแสวง
คนเรามักชื่นชอบในสิ่งที่ตัวเองทำได้ดี
และได้รับการยกย่อง ทำให้เกิดการแสวงเพื่อสิ่งที่ดียิ่งขึ้น

พรแสวง ทำให้เกิดพรสวรรค์ ไม่ได้
หากพรสวรรค์คือความสามารถที่มีติดตัว
พรแสวงซึ่งคอยควานหาความสามารถนั้น
แม้จะทำได้ดีเพียงไร ก็ยังเป็นแค่ ทักษะที่ดี ไม่ใช่พรสวรรค์

เช่นว่า หากเรามีพรสวรรค์ในการวิ่ง
ก็เหมือนได้ยืนอยู่ ล้ำหน้าเส้นเริ่มต้น ในขณะที่พรแสวงอยู่ หลังเส้น

พรสวรรค์กับพรแสวง จะดีที่สุดเมื่อใช้ร่วมกัน

มีพรสวรรค์แต่ไม่แสวง ก็ไม่ต่างจากการไม่มีอะไรเลย

ถึงเราจะยืนล้ำเส้นเริ่มต้น แต่ถ้าไม่ออกตัววิ่ง
คนที่อยู่หลังเส้นก็สามารถแซงเราไปได้เช่นกัน

เป็นต้นว่านักเขียนที่มีชื่อเสียง
ทำยอดขายหลายล้านเล่ม
หากเขาไม่เริ่มเขียนนิยาย
เขาก็ไม่มียอดขาย ไม่มีชื่อเสียง

นักเต้น บัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียง หากเขาไปเต้น แอโรบิค
เขาก็คงไม่ได้ชื่อเสียง อาจถูกตราหน้าว่าไร้พรสวรรค์ด้วยซ้ำไป

การมีพรสวรรค์ ใช่ว่าเราจะมีพรมแดงปูให้เป็นทางยาว
การเดินตามพรมเอื่อย ๆ ใช่ว่าจะได้อะไรนอกจากการล้มเลิก ล้มเหลว

เราจึงต้องเดินให้มั่นคง สม่ำเสมอ และมีกำลังใจที่ดี
เพื่อที่จะได้ใช้พรสวรรค์ที่มีให้ถึงที่สุด

ในขณะเดียวกัน หากเลือกเดินผิดพรม
พรสวรรค์ของคุณก็จะ ไม่ได้ใช้
ไม่ต่างอะไรจากคนที่ต้องคอยควานหาทักษะด้วยพรแสวงเลย

เช่นกันกับการเขียนนิยาย คุณอาจมีพรสวรรค์ มีพรแสวง เคล้ากันไปในแต่ละคน

พรสวรรค์ใช้เขียนนิยายให้ เจ๋ง
พรแสวงใช้เขียนนิยายให้ จบ
ทักษะใช้เขียนนิยายให้ดี

คุณอาจไม่เกิดมาเพียบพร้อมด้วยพรสวรรค์
แต่ถ้าคุณมีทักษะ คุณก็เขียนนิยายให้เยี่ยมยอดได้

หากคุณยังแสวงด้วยความรู้สึก ครึ่ง ๆ กลาง ๆ 
คุณก็ยังเอาชนะความ น้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้

ถ้าพรสวรรค์คือการนั่งรถยนต์ไปจนถึงไฟแดง
พรแสวงก็ถือการวิ่งไปจนถึงไฟแดง และ ข้ามไปอีกฟากด้วยทักษะ

แต่คุณจะ ไม่ได้อะไรเลย กับการที่ยืนอยู่ เฉย ๆ ไม่ทั้งนั่งรถยนต์ ไม่ทั้งวิ่งไป
การที่ มองรถยนต์แล่นออกไป หรือ มองคนวิ่งออกไป ไม่ได้ช่วยให้คุณได้ไปกับพวกเขาหรอก 

การเขียนนิยายให้ดี ต้องมีพรสวรรค์ 
แต่พรแสวงของคุณ ไม่เคยสูญเปล่าแน่ ๆ

เครดิต : Fae_i (dek-d writer)